Det er utruleg frustrerande ein fredags ettermiddag å kome heim med snørrete, trøytte born, som har leika i sandhaugen heile dagen og som gjerne kipper av seg skoa midt på stugugolvet, og gjerne fortsett, for dei vil gå i trusa, for det klør slik innanfor alle kleda, og så dreg dei av seg sokkane, buksa og genseren og t-skjorta og legg alt i haugen med all sanda, midt på golvet, og det må gjerne vere to-tre stykker av desse boran, og så skal du berre slenge sammen ein middag, ein wook kanskje, kjoppkjopp, full fart, for alle er svoltne og sure og leie. Og så går straumen. Og når du ser ut så er det ikkje berre ein sikring i den vesle trygge heimen din, men det er heile bygda, det er heile byen. Og ungane gret og er svoltne og du er sur og har blodsukker på minus 50, om det er noko som heiter det, og du får ikkje laga varm middag men må ete brødskive med leverpostei til middag, og haugen med klede som du gjerne skulle ha vaska på flekken – ut av syn, ut av sinn – må ligge til seinare, kanskje til og med heilt til i morgon.
Og du kan ikkje logge deg inn og sjekke mailen ein gong! Og borna kan ikkje sjå barne-tv! Og kva gjer vi då?
I u-land lever dei med
kronisk straummangel. Det er ikkje nok energi i landet til at alle kan få kokt seg mat. Nokre har råd til dieselagregat, nokre brukar bilbatteri og andre plukkar ved i parken i storbyen. Desse landa har ingen sjansen til å redusere utslepp om dei samtidig skal løfte menneska i landet opp frå slumtilværelsen. Men å kutte i energiforbruket vårt? Seriøst? skal vi liksom begynne å vaske klede for hand eller? og begynne å skrive
brev att?
Kjenner brått at heile denne situasjonen blir litt umuleg.
Må få meg lønsj.
